جاذبه گردشگری

دره ویمیر – پاوه یا منطقه گردشگری بیدمیری

دره ویمیر - پاوه
دره ویمیر – پاوه

در سال ۱۳۷۲ به منظور آب یابی و تأمین آب شرب شهر پاوه توسط شرکت آب منطقه­ای غرب، دو حلقه چاه به عمق­های ۱۲۰ و ۱۱۰ متر پای کوه شاهو و در قسمت انتهایی و بالادستی منطقه ویمیر و در طرفین آن حفر گردید. چاه شماره یک در فاصله حدود ۴۰ متری دهانه چشمه اصلی و دائمی منطقه تحت عنوان «دره­گه­زه­ن» که نقش اصلی را در آبیاری مزارع مناطق پایین دست داشت حفر شد. چاه شماره دو نیز در ضلع غربی چاه شماره یک و با داشتن فاصله­ای حدود ۳۰۰ متری آن حفر گردید. بنا به اظهارات کشاورزان منطقه و ساکنین محلی، بعد از حفر چاه‌های مذکور، آب­دهی چشمه­های ویمیر که از نظر زمین شناسی در بافتی کارستیک و آهکی قرار گرفته­اند رو به کاهش نهاد به طوری­که بسیاری از آنها در سال­های اخیر خشک شده و برخی نیز بصورت چشمه­های فصلی در آمده و تنها در اوایل فصل بهار و هنگامی­که از چاه­های منطقه توسط امور آب و فاضلاب شهر پاوه بهره­برداری صورت نمی‌گیرد دارای آب می­باشند. این امر علاوه بر کاهش چشمگیر تولیدات کشاورزی و باغی، تأثیرات ناگواری را بر بخش گردشگری منطقه وارد نموده است. به عبارتی دیگر این وضعیت سبب گردید که:

دره ویمیر - پاوه
دره ویمیر – پاوه

دیگر «دره گه­زه­ن» نخروشد، «هانه­وه­رگان» نجوشد و کَسی از آب آن ها ننوشد!

چشمه ­های نواری «اورینجان» که تعداد آن ها به بیش از ۱۲ تا می­رسد منطقه ویمیر را سیراب ننماید!

پرندگان مهاجر از ترس تشنه ماندن راه خود را کج کرده و در آسمان منطقه دیده نشوند!

بیدهایی که شاید وجه تسمیه منطقه بوده­اند خشک شده و دیگر درختان نیز با بی­آبی دست و پنجه نرم کنند!

محصولات کشاورزی و باغی سالهای نه چندان دور در حال تعویض جای خود به گیاهان کویری باشند!

چشمه‌ی «قولقوله» کم آب شده به طوری­که حتی قادر به سیراب نمودن چشمه­های پایین دست که خشک شده­اند نباشد!

خروش آبشارها همراه با قُل قُل جویبارها رخت بر بندد!

فرش سبز منطقه همراه با طرح ­های زیبای ناشی از گل های رنگارنگ تنها در اوایل بهار و فقط به مدت چند روز کوتاه خود نمایی نموده و سریعاً خود را جمع ­نماید!

نهرها و جوی­ ها از آب خالی شده و بازگرداندن آب به آنها امکان پذیر نباشد!

«کپرها» به دلیل عدم وجود مردمانی که به سنگ چین آنها تکیه بزنند یارای مقاومت و بر روی پا ایستادن را از دست داده و تخریب شوند!

دامدارانی که شب سیاه را به امید روزی همراه با شیر سفید در کنار «بیره­گاه» به صبح می­رساندند اکنون دیگر در ویمیر نخوابند!

 و نهایتاً آب به جای ظهور در سطح زمین، راه خود را به درون لوله­های فولادی باز نموده و بدون رعایت حق­آبه همسایگان اعم از گیاهان و جانوران در طول مسیر خود، آن هم راهی شهر گردد!

دره ویمیر - پاوه
دره ویمیر – پاوه

بازگرداندن سالهای پُر آبی به این منطقه با خارج نمودن چاه ­های ویمیر از مدار بهره ­برداری (که می ­تواند متعاقب انتقال آب هانه کوان به پاوه اتفاق افتد) در کنار دیگر پتانسیل­ های قوی توریستی از جمله:

–         قرار داشتن در دامنه شاهو – بلندترين قله استان كرمانشاه با ارتفاع ۳۳۹۰ متر – كه خود معمولاً پذيراي گروه­هاي مختلف كوهنوردي از سراسر ايران مي­باشد؛

–         وجود راه دسترسی همراه با دیگر عناصر پایه­ای از جمله برق و پوشش خطوط ماهواره­ای؛

–         وجود تفرجگاه‌هاي ديگر در ارتفاعات بالاتر شاهو از جمله پیازدول که مسیر اصلی منتهی به آنها از ویمیر می­گذرد؛

–         رویش انواع مختلفی از گیاهان خوراکی، زینتی، تعلیفی، دارویی و … در گوشه و کنار منطقه؛

–         وجود خانه باغ­ها (که­ویل) و استقرار گروه­های کشاورز و دامدار در آنها؛

–        اجرای طرح­های جهاد كشاورزي ازجمله كاشت گل محمدي در زمين­هاي كشاورزي پايين دست ویمیر (به طرف شهر پاوه) همراه با واحدهای گلاب­گیری كه عنصری اساسی در جذب توريست محسوب می­شوند؛

–         داشتن فاصله اندک تا شهر پاوه به عنوان پشتیبان جمعیتی منطقه نمونه؛

–         دارا بودن آثار سکونت­های دسته جمعی و هوارگاه‌ها (کپر) که متأسفانه امروز به ندرت دیده شده و تنها اسم و رسم آنها برای نسل­های بعدی به یادگار می­ماند؛

–         و مهیا بودن شرایط توسعه زنبورداری و زنبوردرمانی در منطقه؛

می­تواند نوید بخش احیاء منطقه گردشگری ویمیر گردد که با داشتن فضایی آرام در دل طبیعت می­تواند مأمنی برای تسکین دل انسان­های ماشینی باشد که از زندگی در میان دود و بوق؛ دروغ و ریا؛ شلوغی و بیماری؛ و … به ستوه آمده­اند.

نویسنده : محمدفاضل ضیائی، کارشناس ارشد محیط زیست
[email protected]

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا