مشاهیر

مرحوم ماموستا فکری

ماموستا فکری
ماموستا فکری

مرحوم ماموستا فکری یکی از نوابغ و نوادر روزگار،عالمی پرهیزگار  و اندیشمندی فرزانه و آگاه واعظی کم نظیر بود.وی فرزند علامه غزایی به سال ۱۲۲۸هجری قمری در سایه سار خانواده ای که مهد علم و تقوا و زهد و شرافت و ایمان بود پابه عرصه وجود گذاشت.

آن مرحوم از همان اوان کودکی دارای هوش و زکاوت و استعداد خارق العاده ای بوده که قرآن و علوم ابتدایی را نزد عموی ارشدش ملا محمود غزایی و پدرش فراگرفت و بزودی روانه حجره های آن زمان شد و چندی طول نکشید که در گرو مدرسین طراز اول در آمد.

فکری گویی که باشعر تولد یافته شعر یار و مونس و همدمش بود وی بر ادبیات کاملا مسلط و باکلمات بازی می کرد،طبعی روان داشت و ذوقی وافر و پر محتوا با هر کسی که هم صحبت می شد نتیجه گفتگویش موزون و مخاطب را مجذوب و منقلب می ساخت.

این فرهیخته الهام الهی علاوه بر زبان مادری (هورامی) به زبان های عربی؛ سورانی؛ کرمانجی؛ ترکی؛ و فارسی آگاه بود به هر زبانی که می گفت و یا می نوشت گویی زبان مادریش است ابن غزایی مدام در تفکر و اندیشه و در خود فرو می رفت.

 

افکاری را که در سر می پروراند روز به روز دغدغه اش بیشتر و بیشتر می شد تا بدین نتیجه رسید بدونه اطلاع خانواده و بستگانش زادگاهش راترک کند وی در شبانگاه سرد زمستانی به مقصدخاک عراق رهسپار و به جرگه هم ولایتی هایش پیوست و با علمای بلندپایه آنجا دیدار و گفتگو کرد و چند ماهی را در شهر زورو کرکوک و سلیمانیه و اربیل مسکن گزید و در خدمت ناموران آن دیار بر پایه معلوماتش افزود.

سپس به قصد کشورهای سوریه و ترکیه ازخاک عراق خارج و در شهر کنونی استانبول مسکن گزید و به بزرگ زادگان و اشراف امپراطوری عثمانی علوم معقول و منقول را تدریس می نمودند.

وی دراستانبول و اقصی نقاط ترکیه و سوریه چنان شهرت یافته بود که آوازه نامش برسر زبانها افتاد.این ادیب عالی رتبه با اشعاری سوزناک و پرمحتوا و دارای بار معنوی که متاسفانه به دلیل بی توجهی همقطاران یا اینکه عدم وجود امکانات و موقیعیت و یا بلایای زمانی تعداد انگشت شماری از آثارش در دسترس می باشد، بعنوان مثال: در نامه ای که می نویسد با ملا عبدالرحمن قاضی معتمد فرزند ملا کنعان قاضی بزرگ پاوه به آلبانی سفرکرده چنانکه در کتاب مشاهیر پاوه متن نامه آمده است.

وی در اواخر عمر عزم بازگشت به وطن می نماید اما به دلایلی خاص در شهرسلیمانیه ماندگار و مسکن گزیده و تا اواخر عمر به سال ۱۳۰۵ هجری قمری که بدرو دحیات گفته ساکن و در همانجا در قبرستانی نزدیک آن شهر مدفون است. درضمن ناگفته نماند وی از اجداد خانواده های نیک نام امین زاده های پاوه می باشند.

نویسنده : حیدر معاذی

۲۳بهمن ماه ۱۳۹۶پاوه

حیدر معاذی
حیدر معاذی

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا